Μπορεί το Ισραήλ να επιλέξει τον πόλεμο;

Μπορεί το Ισραήλ να επιλέξει τον πόλεμο;

Το καλοκαίρι του 2006 το Ισραήλ με αεροπορικές επιδρομές κατέστρεψε σημαντικές υποδομές της σιιτικής Χεζμπολάχ στον Λίβανο και μεγάλο αριθμό μονάδων πυραύλων μικρού βεληνεκούς της οργάνωσης. Πάνω από 250 κτήρια ισοπεδώθηκαν στα προάστια της Βηρυτού από ισραηλινές βόμβες ακριβείας και εκατοντάδες σπίτια αμάχων πολιτών καταστράφηκαν εντελώς στον νότιο Λίβανο. Ωστόσο το Ισραήλ δεν μπόρεσε να εκπληρώσει απόλυτα τον στόχο του, αφού το πεζικό του ηττήθηκε στην προσπάθεια να προωθηθεί στην ενδοχώρα του Λιβάνου καθώς αντιμετώπισε σκληρή αντίσταση από τους μαχητές της Χεζμπολάχ που είχαν στο οπλοστάσιο τους αντιαρματικούς πυραύλους Kornet ρωσικής κατασκευής.

Έχουν περάσει 13 χρόνια από τότε και η αποτυχία της αμερικανο-ισραηλινής πολιτικής στην περιοχή σημαίνει ότι δεν είναι πλέον δυνατό για το Ισραήλ να εξετάσει την άμεση αντιπαράθεση με την Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Και εξηγούμε γιατί: Πρώτον, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ απέτυχαν να διαλύσουν την Συρία και το Ιράκ στο πλαίσιο της πολιτικής «αραβική άνοιξη». Δεύτερον, δεν κατάφερε η σύμμαχος των αμερικανο-ισραηλινών Σαουδική Αραβία να νικήσει στην Υεμένη τους «ξυπόλυτους» Χούθι που είναι σύμμαχοι του Ιράν. Τρίτον, οι ΗΠΑ απέτυχαν να λύσουν το παλαιστινιακό πρόβλημα με αποτέλεσμα την ενίσχυση της παλαιστινιακής αποφασιστικότητας έναντι του Ισραήλ.

Το Ισραήλ όλα αυτά τα χρόνια ναι μεν αύξησε τις στρατιωτικές του δυνατότητες, αλλά το ίδιο έκανε και η Χεζμπολάχ η οποία εξελίχθηκε από μια οργάνωση τοπικής εμβέλειας σε ένα στρατηγικό παίκτη της Μέσης Ανατολής. Η Χεζμπολάχ απέκτησε σύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό και οι μαχητές της από αντάρτες πόλεων εξελίχθηκαν σε τακτικό στρατό. Η προσπάθεια των Αμερικανοσιωνιστών να απομακρύνουν τον Άσαντ από την εξουσία και να μετατρέψουν την Συρία σε ένα κατακερματισμένο κράτος, ανάγκασε την Χεζμπολάχ, το Ιράν και το Ιράκ να ενισχύσουν στρατιωτικά την Δαμασκό, σε αντίθετη περίπτωση η πτώση του Άσαντ θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για όλο το σιιτικό τόξο της Μέσης Ανατολής. Η Χεζμπολάχ, ιρανικές και ιρακινές δυνάμεις πολέμησαν εναντίον των σουνιτο-συμμοριτών μισθοφόρων των ΗΠΑ και του Ισραήλ και κατάφεραν να αποτρέψουν τα σχέδια κατακερματισμού της Μέσης Ανατολής.

Ο κατακερματισμός της Μέσης Ανατολής θα είχε οφέλη για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Σαουδική Αραβία και την Τουρκία. Αλλά το κυριότερο θα είχε καταργήσει την πρόσβαση της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο και θα είχε διαλύσει τον «άξονα αντίστασης» μεταξύ Ιράν, Ιράκ, Συρίας, Λιβάνου. Θα είχε σταματήσει την ροή όπλων από το Ιράν στην Χεζμπολάχ και θα είχε απομονώσει τους Σιίτες του νοτίου Ιράκ και της Συρίας. Η Τουρκία θα είχε καταφέρει πιθανόν να ανακτήσει περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όπως την Μοσούλη, ενώ το όνειρο των Κούρδων για ομόσπονδο κράτος θα ήταν χιμαιρικό καθώς θα συνθλίβονταν στους ολετήρες των τζιχαντιστών συμμάχων των Αμερικανοσιωνιστών.

Ο αμερικανοσιωνιστικός συνασπισμός θα μπορούσε να κρατήσει τους Κούρδους και την Χεζμπολάχ απασχολημένους με τους τζιχαντιστές σε έναν αγώνα που θα διαρκούσε επί χρόνια, θα ωθούσε δε ταυτόχρονα τους Λιβανέζους και Σύριους Χριστιανούς να εγκαταλείψουν την Μέση Ανατολή. Οι σουνίτες τζιχαντιστές δεν θα είχαν καμία αντίρρηση να δωρίσουν τα υψώματα του Γκολάν στο Ισραήλ, ενώ η διάλυση του συριακού κράτους θα είχε ως αποτέλεσμα να μείνουν οι Παλαιστίνιοι χωρίς την στήριξη της Χεζμπολάχ, του Ιράν και της Συρίας. Το Ισραήλ έχοντας ως σύμμαχο την σουνιτική Σαουδική Αραβία θα μπορούσε να διευρύνει κατά το δοκούν το έδαφος του εις βάρος των Παλαιστινίων και των γειτονικών χωρών, ουδείς θα το σταματούσε.

Όλα αυτά τα σχέδια ναυάγησαν. Η Χεζμπολάχ πολέμησε στην Συρία και στο Ιράκ εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους, αποκτώντας τεράστια εμπειρία σε πραγματικές μάχες και εξασφαλίζοντας διαδρόμους διέλευσης από το Ιράν για την ανανέωση του οπλοστασίου της. Οι μαχητές της εκπαιδεύτηκαν στην χρήση σύγχρονων όπλων και διεξήγαγαν νικηφόρες μάχες εναντίον των τζιχαντιστών που πολεμούσαν μέχρι θανάτου. Όλα αυτά βέβαια θα ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν αν δεν επενέβαινε η Ρωσία το 2015 στην Συρία για να σταματήσει τα αμερικανοσιωνιστικά σχέδια στην Μέση Ανατολή.

Ο συμμοριτοπόλεμος της Συρίας παρείχε την δυνατότητα στην Χεζμπολάχ να έχει σημαντική στρατιωτική παρουσία στα σύνορα Λιβάνου-Ισραήλ, με βάσεις πυραύλων ακριβείας μεσαίου βεληνεκούς. Τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ βομβάρδισε εκατοντάδες στόχους στην Συρία, κυρίως στόχους που μετέφεραν στρατιωτικό εξοπλισμό από το Ιράν στον Λίβανο. Παρά τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις οι αποθήκες της Χεζμπολάχ είναι γεμάτες με οπλικά συστήματα, ο τεράστιος αριθμός πυραύλων χαμηλού κόστους που διαθέτει της δίνει την δυνατότητα να διεξάγει έναν πόλεμο διαρκείας. Το ίδιο το Ισραήλ έχει αναγνωρίσει την αποτυχία του να περιορίσει τις δυνατότητες της Χεζμπολάχ.

Μπορούμε να αντλήσουμε πολλά στρατιωτικά διδάγματα από τους πολέμους στο Ιράκ, στην Συρία και στην Υεμένη και από την αντιπαράθεση των ΗΠΑ με το Ιράν στον Περσικό Κόλπο. Τα πυραυλικά συστήματα χαμηλού κόστους που στοχεύουν λιμάνια, πλοία, αεροδρόμια, εγκαταστάσεις ηλεκτρικής ενέργειας, εγκαταστάσεις πόσιμου νερού, στρατιωτικές υποδομές μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικά και θανατηφόρα από υψηλού κόστους μαχητικά, βλήματα ακριβείας και πολύπλοκα αμυντικά συστήματα όπως το ισραηλινό Iron Dome. Η τεχνική κορεσμού του αμυντικού συστήματος του εχθρού με εκατοντάδες πυραύλους, ακολουθούμενη από λίγους πυραύλους ακριβείας δύναται να είναι εξαιρετικά αποτελεσματική, κάτι για το οποίο ετοιμάζεται να κάνει ο «άξονας αντίστασης» σε περίπτωση σύρραξης με το Ισραήλ. Η Υεμένη αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα, οι Χούθι κατάφεραν να βομβαρδίσουν σημαντικές υποδομές των Σαουδαράβων με πυραύλους χαμηλού κόστους και υποτυπώδη μαχητικά drones, παρά την αναμφισβήτητη στρατιωτικο-τεχνολογική ανωτερότητα του Ριάντ.

Οι Παλαιστίνιοι, η Χεζμπολάχ, η Δαμασκός, η Βαγδάτη είναι όλοι εξοπλισμένοι με πυραύλους από την Τεχεράνη, πύραυλοι που εκτοξευόμενοι κατά εκατοντάδες θα επιφέρουν τεράστιες ζημιές στο Ισραήλ. Το Ισραήλ σήμερα βομβαρδίζει μεν διάφορους στόχους στην Συρία, στον Λίβανο ή στο Ιράκ, χωρίς όμως να έχει πραγματικό στρατηγικό σκοπό. Σύντομα όταν η Συρία ανακάμψει και το Ιράκ γίνει ισχυρότερο, ο περίπατος της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας αναγκαστικά θα σταματήσει, η Χεζμπολάχ αποκτά αντιαεροπορικούς πυραύλους και τα συστήματα S-300 της Συρίας θα τεθούν σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία. Είναι βέβαια νωρίς να αμφισβητηθεί η ικανότητα της ισραηλινής αεροπορίας, επειδή ο «άξονας αντίστασης» λειτουργεί σύμφωνα με τις προτεραιότητες της κρίσης Ιράν-ΗΠΑ. Ωστόσο καθώς ο χρόνος κυλάει, ένας νικηφόρος πόλεμος για το Ισραήλ γίνεται όλο και περισσότερο όνειρο απατηλό.

Γ. Λιναρδής

Comments Off on Μπορεί το Ισραήλ να επιλέξει τον πόλεμο;

Filed under Διεθνή

Comments are closed.